Οι διαλέξεις που παρακολουθήσαμε αφορούν τις έννοιες της μορφογέννεσης και της non-standard αρχιτεκτονικής (διαλέξεις των M. DeLanda και F. Migayrou αντιστοίχως), ενώ, συγχρόνως, εντοπίζεται και η σύνδεσή τους με διάφορους επιστημονικούς κλάδους (μαθηματικά, βιολογία),  με τη φιλοσοφία και την τέχνη.

   Ειδικότερα, στη διάλεξή του ο M. DeLanda αναφέρεται στην έννοια της μορφογέννεσης τόσο στη φύση («όλα στη φύση έχουν ενδιαφέρουσες φόρμες..»), όσο και στην τέχνη. Η δεύτερη, μάλιστα, παρουσιάζει τεράστιο ενδιαφέρον ως διαδικασία, καθώς η σύλληψη της μορφής πραγματοποιείται στο μυαλό του δημιουργού, σχεδιάζεται, διορθώνεται, αναπλάθεται κι έπειτα μετατρέπεται σε έργο, αντικείμενο, πράξη. Επιπλέον, είναι προφανής η σύνδεση των δύο ειδών μορφογέννεσης που εξετάζονται, καθώς ο δημιουργός συχνά εμπνέεται από τη φύση. Ωστόσο, είναι σαφές ότι η αντιγραφή μορφών από αυτή κρίνεται ανούσια και αθέμιτη. Επιπρόσθετα, ο ομιλιτής τονίζει τη σημασία της μορφογέννεσης  και της υλικότητας για τη φιλοσοφία και την τέχνη και παραθέτει τρία στυλ συλλογισμού, όπως διατυπώθηκαν από τον Deleuze: population thinking (για γεννετική και βιολογία),  intensive thinking (για θερμοδυναμική), topological thinking (για μαθηματικά). Κάθε στυλ χρησιμοποιείται από διαφορετική επιστήμη, με εξαίρεση την οικολογία που χρειάζεται και τα τρία είδη καθώς εξετάζει τις λειτουργικές σχέσεις και αλυσίδες.

   Η διάλεξη του F. Migayrou  αναφέρεται στη non-standard αρχιτεκτονική και τονίζει τη σχέση της  με τα μαθηματικά. Ο ομιλιτής εξηγεί την εμφάνιση και την εξέλιξή της τοποθετώντας τη σε ένα ιστορικό πλαίσιο όπου αναφέρει τις επιρροές που δέχτηκε από φιλοσοφικά ρεύματα του 20^ου αιώνα. Στη συνέχεια, εστιάζει στις έννοιες της τυπολογίας και της μορφολογίας, συνδέοντας τες  με τις θεωρίες του Aldo Rossi για τη μεταμοντέρνα αρχιτεκτονική και τις επιρροές από τον στρουκτουραλισμό και το μεταμαρξισμό.  Έπειτα , συνδέει την έννοια του non-standard με τις πιο σύγχρονες αντιλήψεις για την αποδόμηση και την παραμετρική αρχιτεκτονική.

Ιωάννα Τάτλη