Στη διάλεξή του, ο Migayrou μιλάει για τη non-standard αρχιτεκτονικη, εναν από τους πλέον κυρίαρχους όρους στην σύγχρονη αρχιτεκτονική πρωτοπορία. Αρχικά αναφέρεται στην έννοια του non-standard στα μαθηματικά και στη συνέχεια προσδιορίζει ιστορικά τη σχέση του non-standard με την αρχιτεκτονική μέσα από αναφορές σε φιλοσοφικά ρεύματα του δευτέρου μισού του 20ου αιώνα, και την επίπτωση που είχαν στην αρχιτεκτονική θεωρία και πρακτική μέχρι σήμερα.
Επικεντρώνεται στις ένοιες της τυπολογίας και της μορφολογίας, ξεκινόντας από τον κάνναβο των ρασιοναλιστών και τις θεωρίες του Aldo Rossi στον μεταμοντερνισμό (επιρρεασμένες από το στρουκτουραλισμό και το μετα-Μαρξισμό). Στη συνέχεια συνδέει την αποδόμηση με τις νέες για την αρχιτεκτονική αντιλήψεις της non-standard τυπολογίας, δηλαδή πώς από την επεξεργασία συνεκτικών δομών μπορεί να προκύψει απεριόριστη ποικιλία μορφών και πολυπλοκότητας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα ο κάνναβος του Eisenmann, ο οπόιος δεν αντιμετωπίζεται σαν ένα ορθοκανονικό σύστημα οργάνωσης του χώρου, αλλά σαν ένα δυναμικό σύστημα που μπορεί να μεταβάλλεται παραμετρικά, καθώς και τα blobs του Greg Lynn.
Μετά προσεγγίζει το θέμα μέσα από οντολογικά ζητήματα για την αρχιτεκτονική όπως είναι η σύνθεση (σχέση μέρους-όλου), η γεωμετρία (με αναφορές στις θεωρίες του Husserl), η σχέση υλικότητας και μορφής, και μιλάει για τις έννοιες της ανάδυσης (Emergence) και της μορφογέννεσης, πάλι μέσα από παραδείγματα της φιλοσοφικής και επιστημονικής σκέψης (Deleuze, Badiou, Thom κ.α.). Αναφέρει χαρακτηριστικά οτι το non-standard μπορεί να είναι μια πιθανότητα κατανόησης της πολυπλοκότητας της φύσης (ως φυσικό περιβάλλον), αρα και της αρχιτεκτονικής.
Τέλος αναφέρει σύγχρονα μοντέλα σχεδιασμού (voronoi, cellular automata), software (processing, rhino) και παραθέτει παραδείγματα εφαρμογών της non-standard αρχιτεκτονικής.
Καράμπαμπας Γιάννης
Επικεντρώνεται στις ένοιες της τυπολογίας και της μορφολογίας, ξεκινόντας από τον κάνναβο των ρασιοναλιστών και τις θεωρίες του Aldo Rossi στον μεταμοντερνισμό (επιρρεασμένες από το στρουκτουραλισμό και το μετα-Μαρξισμό). Στη συνέχεια συνδέει την αποδόμηση με τις νέες για την αρχιτεκτονική αντιλήψεις της non-standard τυπολογίας, δηλαδή πώς από την επεξεργασία συνεκτικών δομών μπορεί να προκύψει απεριόριστη ποικιλία μορφών και πολυπλοκότητας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα ο κάνναβος του Eisenmann, ο οπόιος δεν αντιμετωπίζεται σαν ένα ορθοκανονικό σύστημα οργάνωσης του χώρου, αλλά σαν ένα δυναμικό σύστημα που μπορεί να μεταβάλλεται παραμετρικά, καθώς και τα blobs του Greg Lynn.
Μετά προσεγγίζει το θέμα μέσα από οντολογικά ζητήματα για την αρχιτεκτονική όπως είναι η σύνθεση (σχέση μέρους-όλου), η γεωμετρία (με αναφορές στις θεωρίες του Husserl), η σχέση υλικότητας και μορφής, και μιλάει για τις έννοιες της ανάδυσης (Emergence) και της μορφογέννεσης, πάλι μέσα από παραδείγματα της φιλοσοφικής και επιστημονικής σκέψης (Deleuze, Badiou, Thom κ.α.). Αναφέρει χαρακτηριστικά οτι το non-standard μπορεί να είναι μια πιθανότητα κατανόησης της πολυπλοκότητας της φύσης (ως φυσικό περιβάλλον), αρα και της αρχιτεκτονικής.
Τέλος αναφέρει σύγχρονα μοντέλα σχεδιασμού (voronoi, cellular automata), software (processing, rhino) και παραθέτει παραδείγματα εφαρμογών της non-standard αρχιτεκτονικής.
Καράμπαμπας Γιάννης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου