Στις δύο διαλέξεις(του M. DeLanda και του F.Migayrou) που παρακολουθήσαμε παρουσιάζονται οι έννοιες της μορφογέννεσης και του non-standard. Οι έννοιες αυτές σχετίζονται τόσο με τον κλάδο της αρχιτεκτονικής όσο και με άλλους επιστημονικούς κλάδους,τη φιλοσοφία,την τέχνη ακόμη και την ίδια την  κοινωνία. 
     Στην πρώτη διάλεξη ο Μ. DeLanda αναφέρει τη γέννεση των μορφών(μορφογένεση) στην τέχνη και είναι ιδιαίτερα σημαντικό ότι θεωρεί πως ο δημιουργός/καλλιτέχνης είναι ένα μέρος αυτής της διαδικασίας αφού ο ίδιος σκέφτεται, "σχεδιάζει" μία μορφή μέσα στο μυαλό του και στη συνέχεια με τα μέσα και τα υλικά που έχει διαθέσιμα επεξεργάζεται,καθορίζει και δίνει στο δημιούργημα την τελική του μορφή. Παράλληλα, γίνεται εμφανές ότι κάποιος δημιουργός μπορεί να αντλήσει φόρμες και τρόπους από τη φυσική μορφογέννεση και να τους χρησιμοποιήσει ως πρότυπα, συγχρόνως με όσα  ο ίδιος έχει σκεφτεί και σχεδιάσει, στη δική του παραγωγή μορφών. Ένα ακόμη ενδιαφέρον σημείο της διάλεξης είναι η παρουσίαση των τριών τρόπων συλλογισμού (reasoning styles), όπως  διατυπώθηκαν από τον Deleuze, μέσω των οποίων μπορεί να αναλυθεί η μορφογέννεση. Εδώ, ο DeLanda τονίζει ότι υπάρχουν αρκετοί τρόποι σκέψης  για να φτάσει κανείς σε ένα συμπέρασμα καθώς η επιστήμη αποτελείται από πολλούς κλάδους καθένας από τους οποίους έχει τα δικά του χαρακτηριστικά και ιδιαίτερες μεθόδους.
     Στην επόμενη διάλεξη ο F. Migayrou θίγει την έννοια του non-standard. Ξεκινά αναφέροντας ότι η έννοια αυτή σχετίζεται αρκετά με τον κλάδο των μαθηματικών. Έτσι, εκφράζει  τη σχέση της αρχιτεκτονικής με τα λογότυπα, το χώρο και την οντολογία και την αναλύει μέσα από τους κλάδους των μαθηματικών και της φιλοσοφίας. Χαρακτηριστική είναι η έκθεση που είχε διοργανώσει στο Centre-Pompidou και στην οποία συμμετείχαν 12 νέοι αλλά γνωστοί αρχιτέκτονες που έπρεπε να σχεδιάσουν και να δημιουργήσουν με ορθολογιστικό τρόπο έναν χώρο έχοντας στη διάθεσή τους 45 τετραγωνικά μέτρα. Μέσα από αυτή τη διαδικασία οδηγείται λοιπόν κανείς σε μία "non-standard" μαθηματική ανάλυση. Έπειτα, γίνεται λόγος για το συνδυασμό του μεταμαρξισμού (σχολή της Φρανκφούρτης) και του δομισμού κατά τις δεκαετίες του 50' με 60' ,δίνοντας έμφαση πλέον στις έννοιες της τυπολογίας και της μορφολογίας, ενώ αργότερα επικρατεί η έννοια της αποδόμησης μέσω της οποίας γίνεται κατανοητή η εσωτερική δομή τόσο της λογοτεχνίας όσο και της αρχιτεκτονικής. Σημαντική είναι και η άποψη που παραθέτει ότι για να κατανοήσει κάποιος την οντολογία και γενικότερα το ξεκίνημα από κάτι θα πρέπει να είναι σε θέση να σχεδιάζει, να δίνει μια μορφή καθώς και η παράθεση ιδεών που διατυπώθηκαν  για τη σχέση μαθηματικών,φύσης και οντολογίας. Καταλήγοντας παρουσιάζει το μοντέλο "cellular automaton" και τον τρόπο που αυτό χρησιμοποιήθηκε στη δημιουργία μορφών στην αρχιτεκτονική.

Στέλλα Καραγιάννη