Στις δυο διαλέξεις, τη μια του Manuel DeLanda και την άλλη του Federic Megayrou, θίγονται τα ζητήματα της μορφογένεσης και του non standard αντίστοιχα.

  Πιο συγκεκριμένα, ο Manuel Delanda ξεκινάει ορίζοντας τη μορφογένεση στο χώρο της τέχνης, που είναι το κλειδί του σύγχρονου υλισμού με τις διάφορες μορφές του, ως τη γένεση της μορφής. Η μορφή, που υπάρχει παντού γύρω μας, ποικίλλει ανάλογα με «το καλλιτεχνικό στυλ» που επιβάλλει στα αντικείμενα κάθε δημιουργός. Με αφετηρία πολλές φορές τη φύση, ο δημιουργός συλλαμβάνει μια μορφή, την επεξεργάζεται και ορίζει τη μορφή αυτής που αποτελεί τη μορφή του δημιουργήματός του. Με αυτήν την έννοια η μορφογένεση είναι μια μορφή σε εξέλιξη. Στη συνέχεια, τονίζει τη σημασία της  μορφογένεσης για τη Φιλοσοφία και παραθέτει τρία «στυλ συλλογισμού» κατά τη διαδικασία γένεσης της μορφής, που διατύπωσε ο Deleuze: «το συλλογισμό του πληθυσμού» (population thinking) που αναφέρεται σε πραγματικά αντικείμενα, την εντατική σκέψη (intensive thinking) που αναφέρεται στις διαδικασίες που παράγουν τα πραγματικά αντικείμενα και τον τοπολογικό συλλογισμό (topological thinking) που αναφέρεται στις συλλογικότητες. Κάθε επιστημονικός κλάδος χρησιμοποιεί ένα μόνο από αυτά τα τρία στυλ κάθε φορά ανάλογα με την εξειδίκευση που ο κλάδος παρουσιάζει, με μόνη εξαίρεση την Οικολογία που εξετάζει πώς λειτουργούν οι αμοιβαίες λειτουργίες και σχέσεις.

  Στη δεύτερη διάλεξη για το non standard, ο Federic Megayrou ορίζει τη non-standard ανάλυση ως μια μαθηματική ανάλυση που έχει να κάνει με αριθμούς όπου εισάγεται η έννοια του απείρου. Τονίζεται η άμεση σύνδεση αυτής της ανάλυσης με τον κλάδο των Μαθηματικών και της Φιλοσοφίας, αλλά και με έννοιες όπως είναι η οντολογία.. Αναφέρεται, έπειτα, ο Migayrou στην έκθεση που διοργάνωσε στο Pompidou, όπου 12 νέοι αρχιτέκτονες έπρεπε να δημιουργήσουν ένα χώρο μεγέθους 45 τμ, δρώντας με ορθολογιστικό τρόπο, καταλήγοντας έτσι σε μια non-standard ανάλυση. Αναφέρεται, στη συνέχεια, στο συνδυασμό στρουκτουραλισμού-μεταμαρξισμού (Σχολή Φρανκφούρτης), μεγάλο κίνημα κατά τη δεκαετία 1950-1960 και στην εμφάνιση της τυπολογίας και τυπομορφολογίας, που φαίνεται ιδιαίτερα έντονη στην Ιταλία. Ενδιαφέρον έχει, επίσης, η σύνδεση αρχιτεκτονικής-μαθηματικών-οντολογίας που επισημαίνει και η αναφορά σε υπολογιστικά συστήματα για τη δημιουργία αρχιτεκτονικών μορφών.

 

Βασιλείου Άννα