Έχοντας ήδη αναφερθεί σε προηγούμενα κείμενα το γενικό πλαίσιο των διαλέξεων  του  F.Migayrou και του Ml. DeLanda, θα προχωρήσω στην ανάλυση κάποιων σημαντικών σημείων της διάλεξης του δεύτερου.

Η έννοια της  μορφογέννεσης είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την έννοια της υλικότητας. Πιο συγκεκριμένα ,η ύλη, με την ευρεία έννοια, είτε αυτή είναι κάτι συγκεκριμένο, όπως μία μπάλα, είτε αυτή είναι κάτι αόριστο, παραδείγματος χάριν ένας αριθμός,  αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι κατά τη διαδικασία γένεσης μίας μορφής. Η διαδικασία γέννεσης μίας μορφής συναντάται σε πολλούς τομείς. Κάποιοι εξ αυτών είναι η φύση και η τέχνη. Η διαφορά των δύο παραπάνω έγκειται στο γεγονός ότι στη δεύτερη περίπτωση, προκειμένου να γεννηθεί η μορφή, ο άνθρωπος πρέπει να συνεργαστεί με την ύλη έτσι ώστε να επιτευχθεί το κατάλληλο αποτέλεσμα. Αξίζει να αναφερθεί ότι στην τέχνη μέσω της διαδικασίας της γένvεσης μίας μορφής, ο καλλιτέχνης καλείται να βρει τίνος υλικού οι ιδιότητες θα μπορούσαν να αποδώσουν με τον καλύτερο τρόπο την ιδέα του. Αν και δεν είναι καθόλου εύκολο, η συγκεκριμένη διαδικασία μπορεί να οδηγήσει μία αρχική ιδέα στο επόμενο στάδιο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα καλλιτεχνών που εφάρμοσαν αυτή τη μεθοδολογία είναι o Frei Otto και ο Antoni Gaudi.

Έπειτα, γίνεται λόγους για τους τρεις τρόπους συλλογισμού- reasoning syles στην επιστήμη, καθένας από τους οποίους (a. population thinking, β. intensive thinking, γ.topological thinking ) εφαρμόζεται σε διαφορετικούς τομείς τις επιστήμης ανάλογα με τις απαιτήσεις που έχει κάθε μια από αυτές. Τους τρόπους αυτούς “δανείζεται” ο Deleuze για να αναπτύξει την έννοια της μορφογέννεσης.

Αναλύοντας την έννοια της μορφογέννεσης  μέσω του population thinking, πολλά διαφορετικά στοιχεία αλληλεπιδρούν μεταξύ τους μέσα σε ένα σύνολο και κάτω από κάποιες συνθήκες- κατευθύνσεις γενάται η μορφή (παραδείγματα από το ζωικό βασίλειο όπου υπάρχει πολλαπλότητα, ποικιλία, κοινότητα- σύνολο, συγκεκριμένες συνθήκες).

Γεωργία Μουρατίδου