Στις δύο διαλέξεις, του Manuel DeLanda και του Frederic Migayrou, παρουσιάζονται αντίστοιχα οι έννοιες της μορφογένεσης και του non-standard. Αυτές οι δύο έννοιες είχαν σημαντική επίδραση τόσο στην αρχιτεκτονική, όσο και σε άλλες επιστήμες, καθώς και στην τέχνη και τη φιλοσοφία.

Ο DeLanda στην ομιλία του κάνει μια εισαγωγή αναφέροντας τις διαφορές ανάμεσα στη φυσική μορφογένεση (natural morphogenesis, όπου η δημιουργία των μορφών είναι τυχαία και εξαρτάται μόνο από τις ιδιότητες των υλικών που τις δημιουργούν) και στην καλλιτεχνική μορφογένεση (artistic morphogenesis, όπου ο καλλιτέχνης έχει τον πλήρη έλεγχο των υλικών που χρησιμοποιεί, δίνοντάς τους έτσι το σχήμα που ο ίδιος επιθυμεί). Στη συνέχεια αναφέρει το παράδειγμα του Frei Otto, ο οποίος,στην προσπάθειά του να αναπαραστήσει το σχήμα που ήθελε να δώσει στη στέγη ενός υπόστεγου, χρησιμοποίησε σαπουνόφουσκες, με τρόπο που κατάφερε να συνδυάσει τα δύο παραπάνω είδη μορφογένεσης. Συνεχίζει παρουσιάζοντας τα τρία “στυλ” συλλογισμού που χρησιμοποιούνται σήμερα από τις επιστήμες: ο πληθυσμιακός συλλογισμός (population thinking, που προήλθε από τη βιολογία και τη γενετική), ο εντατικός συλλογισμός (intensive thinking, που προήλθε από τη θερμοδυναμική), και ο τοπολογικός συλλογισμός (topological thinking, που προήλθε από τα μαθηματικά). Συμπεραίνει ότι οι μόνοι επιστήμονες που χρησιμοποιούν και τα τρία είδη συλλογισμού είναι οι οικολόγοι, και καταλήγει κάνοντας μια λεπτομερή ανάλυση του ορισμού του πληθυσμιακού συλλογισμού.

Ο Migayrou ξεκινά την ομιλία του εκφράζοντας την άμεση σχέση του non-standard με τα μαθηματικά, δίνοντας ως παράδειγμα την έκθεση που είχε διοργανώσει το 2003 στο Pompidou, όπου δούλεψε με δώδεκα αρχιτέκτονες, με σκόπο να δημιουργήσουν με τρόπο ορθολογιστικό χώρους που ο καθένας καταλάμβανε την ίδια επιφάνεια, έχοντας στη διάθεσή τους 45 m². Στη συνέχεια εξιστορεί τον συνδυασμό των αρχών της σχολής της Φρανκφούρτης με τη θεωρία του στρουκτουραλισμού που επιτεύχθηκε τη δεκαετία 1950-1960, κατά ένα μεγάλο μέρος χάρη στον Rossi, με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός μεγάλου κινήματος, δίνοντας ταυτόχρονα έμφαση στις έννοιες της τυπολογίας και της μορφολογίας. Μετά αναλύει την έννοια της αποδόμησης και της οντολογίας, και καταλήγει παρουσιάζοντας το cellular automaton, ένα μοντέλο με το οποίο είναι δυνατή η προσομοίωση κάθε σχήματος.

Χατζηκωνσταντίνου Αναστασία