Οι νέες αρχιτεκτονικές μορφές που προκύπτουν από τα ψηφιακά μέσα και σταδιακά μεταβάλλουν το κτισμένο περιβάλλον φαίνεται να απορρίπτουν οποιαδήποτε αστική,δομική τυπολογία και συνέχεια. Αντιπροσωπεύουν μορφολογικά την ιδεολογική διάσταση της εποχής, όπως συμβαίνει στην αρχιτεκτονική σε κάθε ιστορική περίοδο, όπου το κτίριο μιλάει για τις ανάγκες ή καλύτερα τις συνθήκες της κοινωνίας που το παράγει. Ο ψηφιακός φορμαλισμός, όπως θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για μια αρχιτεκτονική που είναι''digital driven'' αλλά και ''digital generated''(B.Kolarevic), προσπαθεί ίσως να εκφράσει την πολυπλοκότητα και την αστάθεια που χαρακτηρίζει την σύγχρονη πραγματικότητα. Πρόκειται λοιπόν για μία προσέγγιση που έχει αναδυθεί από τον χαρακτήρα και τις δυνατότητες της σύγχρονης κοινωνίας και βασίζεται σε ένα ευρύτερο φιλοσοφικό υπόβαθρο(οντολογία,φαινομενολογία) που προσπαθεί να εξηγήσει την φύση της ύπαρξης, της πραγματικότητας, τού είναι(being). Συγκεκριμένα, η ερμηνεία των απόψεων φιλοσόφων όπως ο Deleuze, ο Badiou καθώς και επιστημόνων όπως ο H.Poincare ,B.Riemann,R.Thom επηρέασαν το έργο πολλών σχεδιαστών εμπλουτίζοντας την αρχιτεκτονική σκέψη με έννοιες όπως: ανάδυση(emergence), γίγνεσθαι(becoming), δυνητικό(virtual), πολυπλοκότητα(complexity), διαφοροποίηση(difference),το μη-σταθερό(non-standard), κ.α..

Στο βίντεο του Federic Migayrou περιγράφεται σε γενικές γραμμές αυτό το χρονικό της αναζήτησης και σταδιακής αλλαγής του θεωρητικού υποβάθρου της αρχιτεκτονικής από την φιλοσοφία του μετα-στρουκτουραλισμού(Derrida, Foucault) σε σύγχρονες φιλοσοφικές προσεγγίσεις που μιλάνε για πολλαπλότητα, διαφοροποίηση, πολυπλοκότητα(Deleuze,Badiou).

Βασικός άξονας αυτής της πορείας είναι η χρήση των μαθηματικών καθώς η ικανότητα μέσω μαθηματικής ανάλυσης(non-standard analysis)να παραχθεί ένας άπειρος αριθμός αντικειμένων(αυτό που ο Bernard Cache ονομάζει ''objectile'') αποτέλεσε την βάση για την σύλληψη αλλά και κατασκευή νέων μορφών μέσω των ψηφιακών εργαλείων. Ο F.Migayrou, λοιπόν,εστιάζει στα θέματα της τυπολογίας και της μορφολογίας. Η τυπολογία στο παράδειγμα του Greg Lynn και Hani Rashid φαίνεται να είναι συνέχεια παλιότερων θεωριών, ξεκινώντας από τις θεωρίες του μεταμοντέρνου από τον Aldo Rossi και Tafuri, βασισμένες στην φιλοσοφία του στρουκτουραλισμού και μεταμαρξισμού.. Η τυπολογία αποτελούσε μια λογική σταθερά η οποία στη συνέχεια μετασχηματίστηκε σε ένα είδος ένα είδος τυπομορφολογίας(Ungers, Koohlhas)με ευρύτερη εφαρμογή στα πλαίσια του αστικού σχεδιασμού.

Στην μετάβαση από την τυπολογία σε μία non-standard έκφραση καθοριστική ήταν η συμβολή του Eisenman,ο οποίος χρησιμοποίησε την τυπολογία και τον κάνναβο, στοιχεία τα οποία θεωρούνταν συνήθως στατικά σαν ένα δυναμικό σύστημα που μεταβάλλεται παραμετρικά και μπορεί να δώσει μια απεριόριστη ποικιλία εκδοχών. Με αφορμή αυτή την υποκειμενική ερμηνεία της φιλοσοφίας του Deleuze περί διαφοροποίησης από τον Eisenman, σταδιακά η έννοια της τυπολογίας και της γλώσσας στην αρχιτεκτονική αντικαθιστάτε από έννοιες όπως μοναδικότητα(singularity),η πολλαπλότητα(manifold), κ.α..

Έτσι, η έννοια της μορφογένεσης αποκτά ένα διαφορετικό οντολογικό προσανατολισμό. Η σχέση μεταξύ ύλης και μορφής επαναπροσδιορίζεται, η γεωμετρία αποτελείται από ασαφής μορφές που παραμορφώνονται συνεχώς(θεωρίες Husserl και τοπολογία) και ο χώρος γίνεται ''ελαστικός'' και ορίζεται από ένα σύστημα δυναμικών σχέσεων(smooth space).Έτσι αναδύεται το non-standard το οποίο κατά τον R.Thom μπορεί να θεωρηθεί ως ένας πιθανός τρόπος κατανόησης της πολυπλοκότητας της φύσης,και κατ' επέκταση της αρχιτεκτονικής. Στο τέλος της διάλεξης του ο F.Migayrou αναφέρει σύγχρονα μοντέλα σχεδιασμού, όπως voronoi και cellular automata και παραθέτει παραδείγματα εφαρμογών αυτού που ο ίδιος χαρακτηρίζει non-standard αρχιτεκτονική.